Ένα Σαββατοκύριακο στην πόλη......

Σάββατο βράδυ και κανονίζουμε να βγούμε. Έχω ρίξει την ιδέα για Γκάζι ή Ψυρρή. Προσωπικά προτιμούσα Γκάζι, Ψυρρή είχα βγει την Παρασκευή. Τελικά καταλήξαμε στο Κολωνάκι, ο καθένας από την παρέα για τους δικούς του λόγους.

Εγώ πάλι πέρασαν πολλές ώρες για να μπορέσω να καταλάβω γιατί πήγα. Πολλές ώρες γεμάτες απίστευτα νεύρα και θυμό. Για να σας βάλω και στο κλίμα μαζί θα ήταν και ένας gay φίλος φίλων. Καθόμαστε που λέτε στο τραπέζι, παραγγέλνουμε τα ποτά μας και αρχίζει η κατρακύλα...

Λοιπόν έχω απέναντι μου έναν άνθρωπο που τον βρίσκω αρκετά συμπαθητικό και τι κάνω? Είμαι σίγουρος πως για τις πρώτες δύο ώρες έβγαζα το προφίλ του ορισμού του ομοφοβικού... Είχα κάτσει πίσω στην καρέκλα, είχα σταυρώσει τα χέρια και πρέπει να είχα πάρει μια φάτσα απίστευτης ξινίλας...

Καθόμουν που λέτε στην καρέκλα και σκεφτόμουν: τώρα τι κάνουμε? Δείχνουμε το ενδιαφέρον μας ή κρυβόμαστε για άλλη μια φορά ώστε να μην καταλάβει κανένας τίποτα? Και εγώ τι επέλεξα? Το ίδιο που επέλεγα τόσα χρόνια, το δεύτερο... Μεγάλη απογοήτευση όμως...

Για ώρες έβλεπα να του την πέφτει το γκαρσόνι και νευρίαζα... Τελικά την άλλη μέρα κατάλαβα ότι δεν μου έφταιγε το γκαρσόνι που την έπεφτε στο φίλο φίλων αλλά ο εαυτός μου. Το γκαρσόνι τι έκανε? Αυτό που στην τελική θα έπρεπε να κάνω και εγώ...Είδε κάτι που του άρεσε, και όπως είναι λογικό και επόμενο, άπλωσε το χέρι και το πήρε...εγώ από την άλλη πλευρά έκατσα πίσω στην καρέκλα και απολάμβανα το θέαμα...

Όταν ξύπνησα ήταν αργά...Φεύγουμε που λέτε από το Κολωνάκι και πάμε πλατεία Μαβίλης. Και συνεχίζετε το πανηγύρι. Τι έκανα και τι είπα μέσα στα νεύρα μου ούτε που θυμάμαι... Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι πρέπει να κατάλαβαν πως είχα σκυλιάσει με το ραντεβού που έκλεισε με το γκαρσόνι, όλοι πέρα από αυτόν... Έπρεπε να καταλάβω πως είχα χάσει το παιχνίδι για να ξυπνήσω. Το μόνο σίγουρο είναι πως φεύγοντας το βράδυ όλοι έμειναν με την απορία: τελικά αυτός είναι ή δεν είναι?

Ήθελα να ξέρα πότε θα μπορέσω να ξεπεράσω αυτό το πρόβλημα μου, να δίνω σημασία στο τι θα πουν οι άλλοι αν καταλάβουν ότι είμαι gay. Πότε θα καταλάβω πως δεν πρέπει να ντρέπομαι γι αυτό που είμαι....

Δύσκολο πράγμα το Coming Out τελικά.......

Περί φιλίας straight και gay ανδρών και όχι μόνο...

Προχτές το βράδυ έπινα μπύρες με μια φίλη σε μια βεράντα κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Κάτι οι μπύρες, κάτι η ψυχολογία μου, κάτι ο Ξυλούρης στο ράδιο πιάσαμε πάλι τις φιλοσοφικές συζητήσεις..... Ποιος είμαι, τι κάνω, που πάω κλπ.....

Κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε και στο θέμα φιλία... Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως δεν έχω κανένα straight φίλο άνδρα...και πως με αυτούς, με τους οποίους έκανα παρέα στο παρελθόν , είχαμε χαθεί και από δική μου υπαιτιότητα.

Δεν το είχα σκεφθεί ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή αλλά με όσους straight άντρες δημιουργούσα ισχυρό φιλικό δεσμό, ήταν όλοι άντρες με τους οποίους θα τολμούσα να πω πως ήμουν κατά κάποιο τρόπο ερωτευμένος...Ήταν άντρες που μου άρεσαν πάρα πολύ και που μου έβγαζαν περίεργα αισθήματα... Ήθελα να είμαι δίπλα τους στα προβλήματα τους, ήμουν πάντα εκεί γι αυτούς.

Και για μένα κανένας... Μέχρι προσφάτως έβραζα μόνος μου στο ζουμί μου...Γιατί; Γιατί έτσι είχα επιλέξει... Να είμαι μόνος μου. Και τι κατάλαβα; Τίποτα.... Πέρασαν τόσα χρόνια χωρίς έναν άνθρωπο να μπορώ να πω μια κουβέντα...

Ευτυχώς που άργησα να πάω στο στρατό και έτσι στα 30 μου είχα αρκετό χρόνο να σκεφτώ. Να βάλω τη ζωή μου κάτω και να δω που πηγαίνω...Και που πήγαινα; Ντουγρού ή για το Δαφνί ή για να πέσω από καμιά γέφυρα... Και που να τρέχεις στη γέφυρα Ριου-Αντιρίου, είναι και ακριβά τα διόδια.....

Και τότε τα είδα όλα ξεκάθαρα μπροστά μου, σαν κάποιος να τράβηξε την κουρτίνα που τα έκρυβε τόσα χρόνια... Τα πράγματα ήταν πολύ απλά...Ήμουν ομοφυλόφιλος, gay, πούστης πείτε το όπως σας βολεύει... αλλά ήμουν και ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν και όλα τα προηγούμενα χρόνια...και αν οι φίλοι μου, κατά κύριο λόγο φίλες μου, με αγαπούσαν πραγματικά θα έπρεπε να με γνωρίσουν πάλι από την αρχή...να καταλάβουν τι ακριβώς έκανα όλα τα προηγούμενα χρόνια...Και αν όντως με αγαπούσαν δεν θα τρόμαζαν με αυτό που θα τους έλεγα αλλά θα χαίρονταν γατί επιτέλους θα καταλάβαιναν γιατί τόσα χρόνια ήμουν μόνος....

Και δεν έχω παράπονο...Όλες στάθηκαν όχι μόνο αντάξιες των προσδοκιών μου αλλά και κάτι παραπάνω...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΤΑ 32 ΜΟΥ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ.....ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙ.....

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.......

Πέρι σχέσεων ο λόγος......

Που λέτε πολύ δύσκολο πράγμα οι σχέσεις...μα πάρα πολύ δύσκολο....Το γιατί δεν μπορώ να καταλάβω.

Με όποιον και αν μιλήσεις σου λέει ότι θέλει μια σχέση και ο ίδιος όταν έρθει η ώρα να κάνει αυτή τη σχέση εξαφανίζεται... και μη νομίζετε ότι βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω...

Και κάθομαι και σκέφτομαι (ενίοτε το κάνω και όρθιος) ποίοι είναι οι παράγοντες που ορίζουν πως μια γνωριμία θα εξελιχθεί σε σχέση;

Να αρέσει ο ένας στον άλλο; Μα αυτό δε μας συμβαίνει αρκετά συχνά; Δεν γνωρίζουμε ανθρώπους που μας αρέσουν και μας ελκύουν; Εγώ τουλάχιστον κάτι κάνω στον τομέα της γνωριμίας, φαντάζομαι και εσείς το ίδιο....

Να θέλουμε τα ίδια πράγματα από τη ζωή; Αν σας πω πως έχω μιλήσει με δεκάδες γκόμενους οι οποίοι θεωρητικά ψάχνουν ότι και εγώ; Και μη φανταστείτε ότι ψάχνω τον πρίγκιπα που θα με πάει στην Τήλο να παντρευτώ....Καμία σχέση....Έναν απλό άνθρωπο ψάχνω που θα με αγαπάει και θα με νοιάζεται....που θα με σκέφτεται και που, ναι δεν ντρέπομαι να το πω, και μόνο στην σκέψη μου θα ερεθίζεται... Εννοείτε βέβαια πως θα πρέπει και εγώ να νοιώθω το ίδιο απέναντι του...

Και το βασικότερο όλων, όταν θα νοιώσει πως η γνωριμία μας πάει να γίνει σχέση δε θα σηκωθεί να φύγει......

Λίγα ζητάω εεε;;;;

Αν το καλοσκεφτείτε δεν ζητάω τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο... Αυτό δε θέλουμε όλη από μια σχέση;

Αλλά όχι θα πρέπει να κάνουμε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα... «ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΗΓΩΘΩ»...πόσες φορές την έχετε ακούσει αυτή την ατάκα; ΑΠΕΙΡΕΣ θα πω εγώ. Τι πάει να πει δε θέλω να πληγωθώ; Άνθρωπος είμαι είναι στη φύση μου να πληγώνομαι, όπως και να γελάω, να κλαίω, να τραγουδάω....να νοιώθω άνθρωπος.......Δηλαδή πως θα αισθανθώ ζωντανός αν δεν ερωτευθώ, αν δε ζήσω το όνειρο;.....Αν όπως λέει και το τραγούδι:

ΔΩΣ ΜΟΥ ΖΩΗ ΔΩΣ ΜΟΥ ΧΑΡΑ
ΔΩΣ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ
ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΝΑ ΖΩ

ΔΩΣ ΜΟΥ ΖΩΗ ΜΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ
ΓΙΝΕ ΑΓΑΠΗ ΔΥΝΑΤΗ
ΔΩΣ ΜΟΥ ΧΑΡΑ ΜΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΑΝΕΒΑΣΕ ΜΕ ΠΙΟ ΨΗΛΑ

ΑΝΕΒΑΣΕ ΜΕ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
ΑΝΕΒΑΣΕ ΜΕ ΚΑΙ ΑΠ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ
ΑΝΕΒΑΣΕ ΜΕ ΚΑΝΕ ΜΕ ΝΑ ΝΙΩΣΩ
ΠΩΣ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΩ

ΑΝΕΒΑΣΕ ΜΕ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΓΙΝΕ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ
ΑΝΕΒΑΣΕ ΜΕ ΚΑΝΕ ΜΕ ΝΑ ΝΙΩΣΩ
ΠΩΣ ΑΝ ΣΕ ΧΑΣΩ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΩ

ΔΩΣ ΜΟΥ ΖΩΗ ΔΩΣ ΜΟΥ ΧΑΡΑ
ΔΩΣ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΦΤΕΡΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ
ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΝΑ ΠΕΤΩ

ΔΩΣ ΜΟΥ ΦΩΝΗ ΜΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ
ΓΙΝΕ ΑΓΑΠΗ ΔΥΝΑΤΗ
ΔΩΣ ΜΟΥ ΧΑΡΑ ΜΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ ΠΙΟ ΨΗΛΑ

Για όσους δεν το καταλάβατε είναι το νέο τραγούδι της Λένας Παπαδοπούλου.

Αυτά τα λίγα για σήμερα......

Μερικές σκέψεις απλώς...

Και ας επανέλθω σε αυτό που σας έλεγα χτες για την παρέα στο διπλανό τραπέζι. Ήταν που λέτε δύο αγόρια και τέσσερα κορίτσια και είχαν πιάσει μια κουβέντα για την ομοφυλοφιλία. Από ότι φαίνετε είναι αγαπημένο θέμα γιατί ο κάθε στερημένος βγάζει τα απωθημένα του και το παίζει παντογνώστης. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως οι δύο νεαροί είχαν παθιαστεί με τη συζήτηση ενώ οι κοπελιές απλά παρακολουθούσαν κρατώντας μια πιο διαλλακτική στάση....

Ποίος ξέρει; Ίσως επειδή μπορεί και κάποια μέρα να γεννήσουν έναν gay, να είναι πιο «θετικές» απέναντι στο θέμα...

Και που λέτε λοιπόν εκεί που πίνω τον καφέ μου ακούω τον έναν από τους δύο να λέει πως οι ομοφυλόφιλοι είναι σεξουαλικά διεφθαρμένοι και πως έχουν γίνει ομοφυλόφιλοι γιατί έχουν υποστεί έναν βιασμό, τις περισσότερες φορές ομαδικό, στο παρελθόν....

Και λέω ο φτωχός πλην τίμιος gay «ΕΜΕΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΔΕ ΜΕ ΒΙΑΣΕ ΚΑΝΕΝΑΣ», ούτε όταν ήμουν μικρός ούτε τώρα που μεγάλωσα....

Απλά γιατί δεν μπορεί αυτός, και ο κάθε τύπος σαν αυτόν, να καταλάβει πως ίσως έτσι γεννήθηκα....Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν ερεθίστηκα ποτέ με γυναίκα, μα ποτέ...δεν είχα ποτέ την απορία μέχρι τώρα να πάω με γυναίκα....

Και αυτό που με συγχύζει περισσότερο είναι πως αφήνουμε αυτές τις αντιλήψεις να μας βασανίζουν μια ζωή. Κάτι τέτοιες απόψεις με έκανα να φτάσω στα 31 για να καταλάβω ποιος είμαι και τι θέλω στη ζωή μου. Βέβαια θεωρώ πως είμαι από τους σχετικά τυχερούς, γιατί έστω και στα 31 άνοιξα την πόρτα της ντουλάπας μέσα στην οποία είχα κλειστεί και άρχισα να βγαίνω σιγά σιγά έξω....

Λίγα λόγια για μένα

Άντρας γεννημένος το 1976... 1,80 εκατοστά ύψος και 78 κιλά μετά από πάρα πολύ κόπο... ένας συνηθισμένος άνθρωπος... ίσως λίγο ανορθόγραφος... δεν έχω και speller στο word....

Απλά και εγώ όπως και πάρα πολλοί άλλοι ανήκω σε αυτούς που καθώς μεγαλώνουμε καταλαβαίνουμε πως δεν μοιάζουμε με τον υπόλοιπο κόσμο γύρω μας γιατί δεν μας ελκύουν τα κοριτσάκια αλλά τα αγοράκια...

Εμένα μου πήρε μόνο 16 χρόνια να το αποδεχθώ και να καταλαβω ποιός είμαι και τι θέλω από τη ζωή μου....

Και όσοι από εσας εκεί έξω δε συμφωνείτε με αυτά που 8α γράψω εδώ μέσα μπορείτε πολύ απλά να μην τα διαβάζετε....θα τα ξαναπούμε σύντομα....

First Post

Ήρθα και εγώ εδώ...Γιατί θα μου πείτε....δεν ξέρω θα σας πώ....Ίσως φταίει η κουβέντα που είχε μια διπλανή παρέα χτές εκεί που έπεινα έναν καφέ, μια παρέα από 2 αγόρια και 4 κορίτσια.....λεπτομέρειες όταν καταλάβω πως δουλεύει αυτό το πράγμα....